Jesús Soto (Venezuela 1923 - 2005)

Het gaat Soto niet om bewegende objecten maar om de optische, virtuele beweging. Zijn onderzoek richt zich op mogelijkheden om door optische beweging zijn werk te verruimen. Vanaf begin jaren vijftig werkt hij met kinetische achtergronden, gestreepte vlakken die een 'moiré' effect kunnen genereren. Van belang is daarbij niet de vorm zelf, maar wat hij 'relaties' noemt, relaties tussen verschillende elementen en materialen. Daarop volgen wat hij 'kinetische structuren'noemt. Soto construeert werken in de diepte door voor gestreepte achtergronden staven of andere voorwerpen te plaatsen, vaak zwevend en zonder regelmaat, wordt de kijker aangespoord om zich te verplaatsen voor het werk om 'optische' beweging te ervaren. Soto beschouwt zichzelf als schilder en beeldhouwer, niet 'bouwer van maquettes voor architecten'. In tegenstelling tot veel kinetische kunst steunt zijn werk niet op wiskundige of wetenschappelijke inzichten, maar op intuïtie en experimenten in het atelier. Met zijn werken wil hij de waarneming van de toeschouwer uit evenwicht brengen. De schaal van zijn ingrepen wordt groter. Eind jaren zestig maakt hij Pénétrables, environments van metalen staven of nylon draden die een 'totaal' ruimtegevoel willen oproepen bij de toeschouwer. Hun theatrale karakter herinnert vreemd genoeg aan de barok. Als sommigen een verband zien tussen zijn werk en muziek, is dat niet zo verrassend. Voor hij van zijn kunst kon leven, speelde Soto lange jaren elke avond gitaar in de cafés en restaurants van Saint-Germain-des-Prés.

Jesús Soto - Jai-Alai Series, I –V, 1969